Op dit moment maalt het door m’n hoofd om een samenwerking aan te gaan met een echte Taliban strijder om het hoofdkantoor van Wehkamp tot ontploffing te brengen. Want wat zij mij, een echte shopaholic, hebben geflikt kan echt niet. Ik heb getoond dat ik geduld heb, dat ik bereid ben men een kans te geven en dan wordt er zo met me gesold. Werkelijk onmogelijk! 

Mijn beste vriendin was altijd al een echte diehard ik-shop-op-afstand-shopper. Ze had een super band opgebouwd met het systeem van catalogussen als Otto of Wehkamp. Toen eenmaal de online shop van de Hennes & Maurits werd geopend, was ze niet meer te stoppen. De bezorger zegt nu zelfs als hij aankomt: “Daar ben ik weer!” Maar mij niet gezien hoor. Ik maakte eerder grappen over Wehkamp dan dat ik hen een kans zou geven. Het idee dat ik niet eens kon voelen wat voor stof een trui heeft of welke schoenmaat ik moest kiezen beviel me niet. 

Op een zonnige middag zittend achter m’n laptop besloot ik toch even een kijkje te nemen op de site van de Hennes. Ik ben immers een shopaholic. En inderdaad kwam ik een leuk blauw topje tegen. Aangezien ik zo onervaren was op het gebied van online shoppen raadpleegde ik m’n beste vriendin even. ‘Hoe ging dat bij jou? Kwam het snel? Wanneer moet je betalen? Wat is die pincode dan?’ Ze wist me alles te vertellen. Eenmaal vertrouwen opgebouwd te hebben met het online winkelen heb ik vaker en vaker en steeds vaker iets besteld op de welbekende site van de Hennes. Op een gegeven moment wist ik zelfs de URL uit m’n hoofd: shop.hm.com. 

Op 5 februari 2008 begon mijn stage. Daar kreeg ik nog veel vaker te kampen met het online shoppen. Daar werkte ik op een redactie en schreef elke dag artikelen voor jonge meiden. Artikelen over de laatste musthaves was dan ook geen overbodige luxe! De laatste collecties van Hennes & Maurits, Wehkamp, Freshcotton, Otto, WeLikeFashion en noem maar op waren voor mij geen raadsel meer. Nee, integendeel. Steeds vaker moest ik een pakketje ophalen bij de buren, omdat ik zelf niet thuis was. 

Het vertrouwensgevoel was zelfs zo groot geworden dat ik op een avond uit mezelf surfde naar Wehkamp.nl. Tot mijn uiterste verbazing zag ik een enorm leuke sport sweater van Adidas. Hij was verkrijgbaar in het grijs of in het groen. Groen was meteen leverbaar, maar voor de grijze moest je nog even een weekje wachten. Grijs vond ik leuker, maar wilde ik wel een weekje wachten? ‘Vooruit dan maar’, dacht ik. De slogan Vandaag besteld morgen in huis maalde wel even door m’n hoofd, maar ik kon er mee leven. Een week was ongeveer net zoals het er bij de Hennes aan toe ging. Enthousiast vertelde ik mijn vriendin hoe blij ik was met m’n bestelling en was zij bovendien verbaasd over mijn bestelling bij die ene winkelketen waar ik ooit o zo en hekel aan had. 

Na twee (lange) weken was er nog steeds geen pakketje bezorgd. Ik begon zelfs te twijfelen aan de buurvrouw. Had ze dit keer het pakketje voor haar zelf gehouden? Dat zal toch niet waar zijn? In de derde week kwam ik op een woensdagmiddag van school en zag ik een briefje liggen op het dressoir. Het was een post-it geschreven door m’n vader: ‘Wehkamp 1 week later.’ ‘Een week later?’, dacht ik. Dat zijn er dus al in totaal twee?! 

Inmiddels is het al de derde week. Zelfs m’n Hennes bestelling was nog eerder binnen… 

Week 4: Vandaag ontving ik een email van mijn goede Wehkamp-vrienden met het volgende onderwerp: Helaas niet leverbaar. ‘Verdomme!’, dacht ik. Ik surfde woest naar Wehkamp.nl en zag m’n trui nog onder aan de pagina bij laatst bekeken artikelen staan. Nota bene in het groen én grijs. ‘Dan maar die groene’, dacht ik. Maar groen was ook uitverkocht. In alle maten. Daarbij kwam ook nog eens dat grijs was afgeprijsd. Dat betekende dus dat de medewerkers van Wehkamp in de tussentijd (in totaal vier lange weken) nog zelfs aandacht hebben besteed aan MIJN trui. 

Maar de marteling methode van Wehkamp ging verder. Vrijdagavond kwam ik thuis en stond er een papieren zak op hetzelfde dressoir waar ik laatst mijn note vond, met grote letters: Wehkamp erop. Was mijn trui dan alsnog gekomen? Hadden ze bij Wehkamp misschien een enorme fout gemaakt? Mijn ogen glunderden als nooit te voren. Ik zag mezelf al helemaal voor me in m’n grijze Adidas trui met roze letters. Het enige wat ik in de papieren zak vond, was de Adidas tas die ik er nog gratis bij zou krijgen. Nog steeds geen spoor van een trui…