Wat?! Ik ben over tijd!

Er is altijd wel wát met mij aan de hand. Als ik niet verslaafd ben aan neusspray dan ben ik wel jaloers op meiden die aandacht van m’n vriend willen. Today’s issue: Ik ben over tijd. M’n persoonlijkheid is al vier weken te laat. Hij had afgesproken dit keer op tijd te komen, maar weer laat hij op zich wachten. Al vier weken is het onmogelijk om mezelf te zijn. Hoe kan dat? Ik ben toch Jamie, waarom kan ik niet mezelf zijn? Heb je het antwoord? Let me know… 

Ik deel drie voorbeelden. 

Voorbeeld 1: Tadaaa… 
Ken je dat? Je komt een kamer binnen: Tadaaa. Je outfit wordt van top tot teen bekeken. It happens to me all te time: Daar stond ik dan. Op de verjaardag van een vriend van mijn vriend. Er zijn meer vrienden. En er zijn ook vrienden die weer hun vriendin hebben meegenomen. Iedereen heeft lol met elkaar en maakt goede grappen. Sommigen doen lekker gek of doen een dansje. Maar ik niet. Ik zit suf aan de cola starend naar een (af en toe zelfs zwart) televisiescherm. Alsof ik het volg. Waarom kan ik de fase van eerst zeven jaar de kat uit de boom kijken niet overslaan en meteen mijn ware aard naar boven laten komen? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Ik ben namelijk heel gek, leuk en grappig (gadverdamme wat een zelfvertrouwen), maar ik kan dat toch niet zomaar even 1, 2, 3 laten zien? 

Voorbeeld 2: Nieuwe werkplek 
Nog zo een vervelende situatie: Je komt terecht bij een nieuwe werkplek. Iedereen heeft zijn of haar draai al gevonden en jij bent nieuw. Niemand weet dat je van papieren tasjes houdt, drie katten hebt, vijf jaar een relatie hebt, op kale getinte koppen valt en een abonnement hebt op maar liefst drie tijdschriften. Niemand weet dat je altijd zo lekker eerlijk bent en zo droog uit de hoek kan komen. En het kan niemand eigenlijk ook wat schelen. Pas na een jaar komt misschien 1 collega erachter dat je bijna elke week een column schrijft. 

Het liefst kom ik gelijk binnen als Jamie. En niet als Tilly de stille muis die geen persoonlijkheid heeft. Het liefst kom ik meteen binnen met m’n droge opmerkingen en m’n smoothe dansjes. Het liefst hang ik al m’n posters van Wentworth Miller meteen in de kantine. Maar nee… Jamie moet zo nodig weer eerst zeven – soms acht – weken de kat uit de boom kijken voordat ze ook maar iets zegt wat ze alleen thuis durft. 

Voorbeeld 3: Een nieuwe lover
Ik ben ook wel eens single geweest. En dan wilde het nog wel eens gebeuren dat ik in een flow kwam met een nieuwe prooi. Ik heb wel eens gehad dat het eerste gesprek meteen al niet lekker verliep. Net zoals wanneer je met het verkeerde been uit bed bent gestapt. Dan wil het die dag gewoon niet meer lukken! Zo heb ik dat ook gehad met sommige nieuwe lovers. Dan waren deze mysterieus, te knap of te lekker, en dan kon ik helaas niet mezelf zijn. Soms waren ze ook teveel met zichzelf bezig zodat ik nooit de kans heb gehad om ook maar iets vanuit mijn visie te vertellen. Stelletje egoïstische knakkers. 

Niet contactgestoord 
Natuurlijk zijn er duizenden keren vragen door mijn hoofd gegaan zoals: Ben ik contact gestoord? Kan ik geen contacten leggen? Ben ik verlegen? Ben ik een kutwijf? Not true. Ik ben geen kutwijf en zeker niet contact gestoord. Ik heb nu twee stages ervaren en heb bij drie verschillende kledingzaken gewerkt. Het is me gewoon opgevallen dat er soms sprake is van eenrichtingsverkeer. Ik: ‘He alles goed? Hoe was je weekend?’ Collega: ‘Lekker.’ Oké, hoe was jouw weekend zit er dus niet bij. Kan gebeuren. Ik ben natuurlijk de onaardigste niet dus ik gun de collega in kwestie een tweede kans: ‘Welke opleiding volg je?’ ‘Media en entertainment.’ Punt. De ik-stel-open-vragen-regel is hier niet van toepassing. Er is kortweg geen interesse en/of behoefte naar een gesprek. 

Five years later… 
Fantaseer je even met me mee? Vijf jaar later zit ik achter mijn gigantisch, maar ook trendy, bureau bij de Glamour. Nadat Karin Swerink (hoofdredactrice Glamour) het allemaal niet meer zo zag zitten, zag ze mij als enige optie om de Glamour weer een nieuw leven in te blazen. Op een zekere donderdagochtend worden de sollicitatiegesprekken gehouden en moet ik een nieuwe beauty editor aannemen. De eerste twee sollicitatiegesprekken verlopen prima, maar de derde sollicitant heeft een enorm bekend gezicht. Verrek! Het is díe vrouw die gedurende m’n stage nooit de zin ‘…en met jou?’ uit haar mond kon krijgen. Het is díe vrouw die mij altijd de meest zure blikken in de lift gaf! Nu had zij iets nodig van mij. Natuurlijk restte mij niets anders dan te zeggen: ‘Sorry, je bent niet precies wat we zoeken bij Glamour. Helaas.’ Karma IS a bitch…

1 reactie tot nu toe

  • OMG! Ik heb precies hetzelfde probleem. En wat je dan meer frustreerd is dat het lijkt alsof jij de enige bent die er last van heeft. Iedereen om je heen kan makkelijk een babbel maken, vooral wanneer er een ‘nieuwe contactsituatie’ is.
    Mensen denken meestal dat je arrogant bent ofzo. Ik heb gerealiseerd dat mensen zoals wij niet per se onzeker zijn maar, op ons gemak moeten zijn om los te komen. Mensen zoals wij gaan niet gelijk dol doen tussen een stel vreemden maar kijken zoals je al zelf zei eerst de kat uit de boom. We willen niet opvallen, maar opgemerkt worden. En nee, we zijn niet contactgestoord want het gaat prima (als het ‘juiste’ contact eenmaal is gelegd)

    Wanneer je dan een keer het intiatief neemt om een gesprek te beginnen dan kan het af en toe voorkomen dat mensen het bondig houden, zo stom is dat!

    Ik dacht altijd dat ik de enige was die hier last van had want ik zie het bij haast niemand om me heen! Fijn (niet voor jou) om te lezen dat ik niet de enige ben.

    Comment door adie, January 22, 2011 om 2:44 am

Plaats een reactie