Zijn vakantieliefdes kansloos? Daar heb ik helaas geen antwoord op. Ik weet wel dat ik afgelopen zomer in Milaan een prachtige tijd met mijn vakantieliefde heb doorgebracht. Samen genoten we van de zon, keken we naar een hemelsblauwe lucht en vormden we een smoorverliefd koppel.

Hoewel mijn verblijf in Milaan van korte duur was, heb ik alsnog mooie momenten mee mogen maken met mijn vakantie catch. Vaak ontmoette ik hem tijdens het shoppen in de oneindig lange winkelstraten van Milaan. Dan kletsten we wat en gingen we weer onze eigen weg. Een ongelofelijke chemie ontstond er tussen ons. Lichamelijk voelde ik me heftiger aangetrokken tot hem dan ooit tevoren. Ik kon niet van hem afblijven! En daarop vond hij het buitengewoon leuk om aan mijn gezicht te zitten. “Je ogen zijn zo mooi”, zei hij dan. Kon ik hem maar meenemen naar Nederland.

Tevergeefs, mijn ‘Italian job’ bleef in Milaan. Ons afscheid was hartverscheurend. Hij zag er mooier uit than ever en dat maakte het vooral zo moeilijk. Tranen gleden als smeltende ijsblokjes over mijn wangen. Hij deed er alles aan om mijn tranen te verbergen. Hoe kon ik hem ooit vergeten? Was het echt niet mogelijk om hem mee te smokkelen in m’n koffer?

De eerste paar weken waren zwaar. Liefdesverdriet is een echte killer. Ik bleef terug denken aan onze mooie tijd in Milaan en ik wilde ontzettend graag terug. Gewoon om hem weer te kunnen zien en te kunnen aanraken. Ik ‘googelde’ hem keer op keer, zodat ik weer kon genieten van zijn beeldschone uiterlijk. Jeetje, wat miste ik hem.

Gelukkig is het waar wat ze zeggen. Na regen komt zonneschijn. Alsof ik me had opgegeven voor het programma All You Need Is Love, lag hij daar ineens op tafel met een roze strik er omheen gebonden. “Alsjeblieft, voor je verjaardag!” Wat is hij toch sexy…God, how I love him: m’n nieuwe Ray Ban pilot zonnebril.