Tanken is niet mijn ding. Het ligt me niet, omdat ik me te druk maak om anderen hun mening. Vragen gaan door m’n hoofd als: Hoe moeilijk kan het zijn om zo dicht mogelijk bij de pomp te parkeren? Aan welke kant zit die rot opening toch ook alweer en hoe gaat die rot opening überhaupt open? Bovendien, moet ik stoppen met draaien bij de ‘klik’? En kan iedereen het aan me zien dat ik zo een amateur tanker ben?

De eerste keer dat ik moest tanken zag ik er dan ook vreselijk tegenop. Om tankblunders bij het benzinestation te voorkomen, besloot ik te ‘oefenen’ (lees: van tevoren proberen de tank zelfstandig open te krijgen). Het is alsof de politie het aanvoelt dat ik een ramp ben als het op tanken neerkomt, want prompt op dat moment kwam meneer de motoragent aanrijden. Wat de politieagent bezichtigde op deze koude winteravond was een midget in een afgrijselijke jogging broek die nota bene in het donker aan een tank zat sleutelen. Uiteraard keerde hij om. Hij dacht natuurlijk dat ik aan het gas-jacking was. ‘Lukt het mevrouw?’, klonk hij streng. ‘Ja hoor meneer de agent.’ ‘Wat zijn we aan het doen?’ ‘Nou, ik ga voor het eerst tanken en ik oefen even.’ Hij keek heel raar op en begreep er waarschijnlijk geen zak van. ‘Oké en wil dat een beetje lukken?’ ‘Nee niet echt, dus ik haal m’n vader er maar even bij!’ ‘Oké, succes.’ En hij raasde weg op zijn motor. Nee, meneer de politie agent maakte het tanken er niet makkelijker op en zorgde voor flinke tankzenuwen.

Gelukkig liep het die keer goed af, daarentegen was er vorige week wederom politie betrokken bij een van mijn tankmomenten. Ik kreeg de zenuwen, want er reed politie zowel voor me als achter me. Daarnaast wist ik niet aan welke kant het klepje zat en met al die politiewagens om me heen kon ik geen pompkeuze maken. Pomp 15 dan maar. Schots en scheef parkeerde ik en kwam ik per ongeluk terecht bij een snelpomp. Dat maakte de zaak er niet makkelijker op, want dat week af van mijn gebruikelijk tankritueel. Uiteraard besloot de politieagent achter mij te tanken. Om blunders te voorkomen, liet ik al de tankinformatie die ik ooit van men heb mogen ontvangen door mijn hoofd rollen. De volgende cruciale quote maalde door m’n hoofd: ‘Bij de snelpomp moet je altijd eerst je pas erin doen.’ Er was geen ruimte in m’n hoofd voor andere woorden dan de woorden van pas er in doen. Ik dauwde mijn pasje in de pinautomaat, pakte de ‘tanker’ beet en kreeg zelfs het klepje in een ruk open! Buitendien leek de politieagent achterwaarts niet op mij te letten. Alles ging van een leien dakje! Alhoewel, er verscheen geen olie?! Huh? Op het moment dat ik wilde lezen hoe en wat, werd ik luid en duidelijk omgeroepen: ‘MEVROUW VAN POMP 15, EERST UW PAS ERIN EN DAN PAS TANKEN’ En dat twee keer achter elkaar. Alle ogen van de ervaren mannelijke tankers waren op mij gericht. ‘Volgens mij heb z’n ’t over jou meissie’, klonk de politieagent. Ik haat tanken.