Zonnig als dat het buiten was, zat ik achter mijn laptop een mailronde te houden. Plots kwam er een bericht via Hyves binnen van het voormalige blad waar ik stage liep. Het ging over het nieuwe thema. Het schoot me direct te binnen om een catching-up-mail te verzenden naar mijn toenmalige stagebegeleidster. Leuk toch, om te weten hoe het nu met haar en ‘t blad gaat?

Ik ging er helemaal voor zitten. Wat kon ik wel erin zetten en wat niet? Ik kon op zich wel vragen of het goed ging met het blad, hoe het met de andere leuke redactie meiden gaat en het was ook wel geoorloofd, dacht ik zo, om te vertellen waar ik nu ongeveer in het leven sta. Misschien ook een topidee om te verwijzen naar mijn blog? Zij als echte professional zou het wellicht enig vinden om de laatste schrijfsels te lezen van een schrijfster-in-the-making, nietwaar? Na hier en daar wat gebackspaced te hebben en na de mail wel tien keer over te hebben gelezen vond ik het hoogst tijd om op ‘verzenden’ te klikken. Nog een laatste d’tjes en t’jes check and my mail was like sooo ready to go. Spannend!

Op mijn Apple iBook G4 uit het jaar nul (en ook op alle andere coole Apple’s denk ik) krijg je een rood balletje te zien met het cijfer van het aantal nieuwe mails die je hebt binnen gekregen. Ik heb nog nooit zo vaak dat rode balletje gecheckt als op die dag. Hij werd vaak rood, maar er zat dan jammer genoeg geen email bij van mijn, laten we zeggen, idool (ik kijk nota bene tegen haar op). Na zelfs een middagdutje te hebben gedaan met een droom vol rode balletjes keek ik wederom op mijn scherm. Geen reply te bekennen van superidool. Ach, mogelijk was ze naar het buitenland voor een hippe fashiontrip of een adembenemend interview. Of misschien was ze toevallig die dag vrij. Het zou zo maar kunnen, want zo een leuke, enthousiaste en coole email zou ze toch niet zomaar negeren? We hadden bovendien zo vaak lol samen!

Vaak hoor ik men zeggen: “Meid ik had 143 mails om weg te werken, vandaar dat ik je mail waarschijnlijk over het hoofd heb gezien!” Ik vind dat geen antwoord. Pas als je Justin Timberlake of Oprah voor de apenstaart hebt staan mag je ‘mails over het hoofd te hebben gezien’. Als ik namelijk over zeven jaar hoofdredactrice ben van de Glamour zal ik elke mail van mijn voormalige (ex-)stagiaires tot in de uiterste puntjes beantwoorden. Daar houd ik mezelf aan.

Enfin, drie dagen raasden voorbij. Drie dagen vol met foute rode balletjes. En drie dagen vond ik toch echt wel het maximale voor een business trip. Ik zat nu officieel in de onbeantwoorde en afgehandelde mailmap. Zelfs een beknopte reactie zat er niet in. Misschien is mijn mail zelfs nog dikgedrukt (= ongelezen) of ben ik keihard gebombardeerd tot spam.

Zou ze mijn mail wel hebben gereply-ed als ik Dennis Storm (een held op de redactie) heette? Ik hoop zó dat ze gewoon op vakantie is…