Deze week wilde ik in mijn column graag vertellen over een bijzonder telefoongesprek en over de wijze les die ik daaruit heb geleerd. Het ging namelijk om een telefoontje dat ik ontving naar aanleiding van een sollicitatie. Ik had gereageerd op een vacature die totaal niet in mijn straatje past: junior accountmanager.
Ik als junior accountmanager binnendienst zou telefonisch bedrijven moeten benaderen en pittige deals af moeten sluiten. Iets waar ik absoluut incapabel voor ben. Toch trok ik de stoute pumps aan. Het zou immers mooier op mijn CV staan dan kledingzaak ervaring. Wie weet zouden ze mij kunnen trainen in een rasechte verkooptijger?

De man in kwestie belde afgelopen donderdag. “Dag mevrouw… uh… Li, ik bel naar aanleiding van uw sollicitatie op de functie junior accountmanager. Graag zou ik een telefonische indruk van u willen.” Wat de meneer niet wist, was dat ik in een overvolle trein zat. “Bel ik ongelegen?”, voegde hij eraan toe. “Ja.” Maandag om 14.00 uur zou de man weer bellen.

Het was inmiddels maandag, 14.00 uur en ik was wederom niet in de gelegenheid om op te nemen. De man belde maar liefst vier keer en besloot bij de vijfde keer eindelijk mijn voicemail in te spreken. Aan het einde van de dag besloot ik hem terug te bellen. Wel zo netjes.

Na mijn shitty uitleg en voorstel om het gesprek te verschuiven naar de volgende dag wilde de man niets meer van mij weten. “Eigenlijk wil ik u niet eens meer op gesprek hebben. Ik zoek iemand die vastberaden is en gaat voor wat-ie wil en u wilt weer het gesprek verplaatsen naar morgen! Dat zegt al genoeg!” “Oh.. ja ik…”, antwoordde ik zacht en onzeker. “Ja sorry hoor, ik wil je niet op de Henk-Jan Smit manier afwijzen, maar ik denk gewoon niet dat u de geschikte persoon bent voor de functie. U stelt niet eens vragen!” Ik kon de man geen ongelijk geven, ik haatte de functie. Hij moest eens weten wat er door mijn hoofd heen ging. Een, ik had geen zin in het gesprek. Twee, ik had een bloedhekel aan de functie. Drie, zijn stem klonk als die van een walgelijk sales figuur. Vier, ik moest nu toch echt met het eten beginnen, want mijn moeder kon elk moment binnen komen. Vijf, moeders zou ongetwijfeld hardop vragen met wie ik aan de telefoon ben. Zes, ik was mezelf al lang genoeg aan het vernederen. Zeven, mijn belminuten gingen eraan. Acht, mijn andere telefoon rinkelde en vriendlief is toch echt way more important. “Dus hierbij moet ik u helaas afwijzen mevrouw Li.”

En ze zeggen dat vrouwen lang van stof zijn? Ik vergat zelfs te antwoorden. “Gaat het?”, vroeg hij. Moeders kwam tegelijkertijd binnen. “Oh hoi mam! Ik ben even aan de telefoon hoor, kom zo bij je. Nee inderdaad meneer, ik denk dat de functie ook niet zo bij mij past.”

Ik wilde dus vertellen over mijn verschrikkelijke genante telefoongesprek, over mijn rol als watje en mijn wijze les om nooit zomaar te solliciteren op iets wat je totaal niet aanstaat. But I’ll spare you the details…