Ik kan er niet meer onderuit. Mijn keelamandelen moeten worden verwijderd. En daar zit geen enkele positieve wending aan verbonden. Maar dan ook echt geen enkele. Of toch wel?

Aangezien ik semi werkloos ben en de rest van de wereld wel een baan heeft, ging ik helemaal alleen naar het ziekenhuis. Na drie keer de weg te hebben gevraagd was ik eindelijk op de juiste plek. Ik vulde duizend lijsten in, las vijf keer de Grazia en opeens hoorde ik een of andere mannenstem mijn achternaam roepen. Ik keek om en daar stond Doctor McDreamy rechtstreeks uit Greys Anatomy in een witte doktersjas met daaronder witte klompen. Hij had een mysterieuze maar ook toegankelijke blik. Zijn haar was wat langer en hij ging helemaal voor de wet look.

Fuck. Had ik toch maar m’n haar gedaan en een wat cooler truitje uit de kast gehaald. Want McDreamy had nu niet bepaald de beste indruk van mij. Bovendien was de stagiair er ook bij, die ‘mee zou kijken’, en zouden ze later kunnen roddelen met elkaar over die ‘rare knot’, ‘de piepstem’ en ‘de onverzorgde look’. Niet dat het wat uitmaakt, want ik heb een vriend waarbij McDreamy niet eens in de buurt komt. Maar je moet toch een bepaalde impressie achterlaten, voor de referenties!

Fijn was dat. Moest ik nu aan McDreamy uitleggen dat mijn keelamandelen onwijs ranzig zijn en dat ik bang ben voor naalden en infusen. Bovendien val ik al zowat flauw bij alleen al de gedachte van bloed prikken. McDreamy vond mij waarschijnlijk de grootste slappeling op aarde. Hij vertelde mij over de eventuele complicaties en over dat je daar dus onder gehele narcose ligt met een soort breed-bek-kikker-klep in je mond. Hij legde ook uit dat hij waarschijnlijk de operatie doet, maar dat het ook een andere dokter kon zijn. Verder vertelde hij dat mijn mond misschien een beetje kon scheuren door het lang openhouden ervan. O ja, en hij moest en zou met een cameraatje in mijn oren en neus kijken. Leuk vond ik dat, vooral omdat ik die ochtend nou net niet m’n oren had gecheckt. Ja wist ik veel? Ik kwam voor m’n keelamandelen en niet voor mijn oren, toch?

Het enige wat ik nog moest doen was een afspraak maken bij een beschikbare arts. McDreamy was volgeboekt tot en met december. Mooi! Ik ging voor dokter X (die genoeg tijd had in november), die niet smooth was. En het dus geen enkel probleem zou zijn dat ik daar zou liggen met een breed-bek-kikker-klep in mijn mond, droge lippen, een rouge-loos gezicht en scheuren in m’n mond.