Daar zat ze dan. Een meisje. In de tram met haar BlackBerry smartphone. Ze was overigens niet alleen. Ze was samen met een vriendin. Wat mij opviel is dat haar vriendin geringe aandacht kreeg. Negentig procent van haar aandacht ging naar haar ‘ping’ -sessie. “Hehe ja… leuk”, zei ze terwijl ze maar heel eventjes opkeek. Daarna viel haar gezicht wederom keihard op haar BlackBerry beeldscherm. Ik kon aan het gezicht van de vriendin in kwestie aflezen dat ze eigenlijk verder wilde met haar verhaal. Maar dat ze maar haar mond hield, aandacht zou ze toch niet krijgen. Die ging voluit naar de BlackBerry baby.

Afschuwelijk vond ik die toestellen. Dit om hetgeen wat het met zich meebrengt: onbeschoft gedrag van de samenleving. Nederland wordt inderdaad steeds asocialer. Mijn vriendinnetjes S&S deden het soms ook met mij. Ze luisterden met een half oor naar mijn verhaal en waren half bij hun BlackBerry kindje. Af en toe kreeg ik een lachje en een knikje. Maar de duimpjes raasden al snel weer over het QWERTY-toetsenbord heen. Ik kon me ook volstrekt aansluiten bij het synoniem voor BlackBerry: CrackBerry. Alle BB-houders waren naar mijn mening volledig on crack.

Hier en daar ging ik wat informeren over deze smartphone. Waarom was het zo een hype geworden? Waarom sprak niemand meer over de iPhone maar zag ik iedereen levenloos staren naar een breed toestel waar iedereen een paar jaar geleden in een deuk om zou liggen vanwege het formaat. “Ha-ha, wat een koelkast! Het lijkt wel een afstandsbediening”, zou het klinken. Ik kreeg van iedereen te horen dat je met elkaar kon ‘pingen’: eenvoudig chatten terwijl je onderweg bent (of thuis, mag ook). Overal redelijk snel internetten en je mail kunnen aansluiten op je telefoon. Bovendien waren er volgens meerdere gebruikers leuke spellen te verkrijgen. Daarnaast was het gewoon ‘cool’ om er over één te beschikken.

Maar dat klonk handig! Ik was om! Ik regelde mijn eigen BB. Meteen was ik in de wolken van dit toestel. Het werd mijn schattige smoelenpopje. Mijn eigen koetjie-koetjie-koetjie-poepie. Ik beschouw de telefoon als mijn eigen kleutertje. Alles was vanaf nu mogelijk! Daar stond ik dan. Samen met mijn vriendinnetje S. We stonden met allerlei boodschappen voor de deur. Bovendien had ik nog een natte druppelende coupe van de kapper. We stonden er al vijf minuten. Zes ondertussen. “Moet je niet open doen?”, zei ze. “Nee wacht, effe deze zin afmaken.” “Oh oke.” “Ja, ik ben klaar. Kun jij even deze boodschappentas vasthouden?”, vroeg ik haar. “Ja wacht effe…” Totally on crack…