Kriebels in mijn buik krijg ik ervan. Misselijk dat ik zo ver weg ben. Het inspireert me en laat me dagdromen. M’n concentratievermogen staat op nul komma nul. Al vanaf dag één van ‘t grote avontuur heb je helemaal niets meer aan mij.

Het album van Alicia Keys slaat ineens alle spijkers op de kop. Jazz is plotseling het nummer één muziekgenre op mijn iPod, bovendien is eten niet meer belangrijk. Het heeft m’n eetlust bedorven. Autorijden hoeft niet meer, zo lang ik maar onder de mensen kan zijn. Voor het eerst zie ik het nut van de metro in. Amsterdam is dan ook niet voor niets nog de enige plek waarin ik rond wil slenteren.

De verliefdheid maakt me gek in positieve zin. Ik weet aan alle negatieve mededelingen een goeie draai te geven. Het heeft me veranderd. Al het zogenaamde pech kan me niet baten. Bus gemist? Geen probleem, dan loop ik toch gewoon! Lopen is immers gezonder dan ’t busje. Regen? Like I care, met een roze paraplu ziet alles er rooskleuriger uit. Geen depressiviteit, maar optimistische babyblauwe nagellak op m’n nagels.

Daarbij hebben m’n wekker en ik nog nooit zo een goede relatie gehad. Als-ie me ’s morgens wekt ben ik alleen maar blij dat er een nieuwe dag is aangebroken. Zelfs mijn gruwel tegen Yolanthe Cabau van Kasbergen neemt af.

Gisteren nog zo een situatie. Hoewel ik normaal gesproken de pan uit zou flippen en geïrriteerd zou raken, was ik nu de kalmte zelve. In de trein zat een grote blanke man van ongeveer 1.95m niet recht, maar zodanig gedraaid alsof ik zijn televisie was en hij onderuit gezakt op de bank zat. Samen met vriendin S. waren wij zijn RTL 5. Hij legde nog net niet z’n linkerhand in de spijkerbroek en vroeg nog net niet om een biertje voor in z’n rechterhand. Ik lachte erom en klom weer hoog op het roze wolkje.

Daarom was de grote boze aswolk niet zomaar een wolk, maar een knalroze. De wolk zorgde er immers voor dat ik langer in het bruisende New York kon blijven. Dat is wat verliefdheid met je doet, het positieve in alles zien.

Heimwee en tot over m’n oren verliefd op de mensen, de liedjes, Hollister & Co., de wolkenkrabbers, The Meatpacking District, cupcakes in alle geuren en kleuren, de speciale toon van “You’re welcome”, Frank Sinatra, I Love NYC t-shirts, China Town en nog meer New York spul.

Het voelt onafgemaakt. New York, I’ll miss you until we meet again.