Met jeugdliefde bedoel ik een knul waar ik hopeloos verliefd op was, maar wat natuurlijk niet wederzijds was. Mag je het dan eigenlijk wel jeugdliefde noemen? Ik weet het niet. Het verandert in ieder geval niets aan het feit dat hij nu vader is.

De geruchten deden al hun ronde. “Wist je dat R. vader is?” “Uh, nee!” Hoe was dat mogelijk? En was het geen dikke roddel in plaats van de naakte waarheid? “En hij woont ook samen.” Dat kon ik nog begrijpen, maar dat hij al een kind heeft deed me toch wat.

Waarom wordt iedereen van mijn leeftijd alsmaar vader? Is het hip, loop ik achter of is de anticonceptiepil zoek? Elk tienermeisje fantaseert over een huisje, boompje en beestje, zoals dat van jongs af aan er al in wordt gestampt door Barbie, Ken en kleine Shelly. Met vriendinnen praat je over hoe je kinderen eruit zullen zien met een bepaalde kerel. Nou, zo dus. Maar dan met een andere vrouw. Raar, of niet dan?

Ik krijg een flashback, maar kom al snel back to reality. Zo hopeloos als dat ik achter hem aanliep in de wandelgangen, zo loopt hij nu achter een buggy. Het drukt je maar weer eens op de feiten dat het anno 2010 nog steeds niet mogelijk is om in de toekomst te kijken. Evenals anno 2001, toen ik nog een dagboek bij hield. Want zou ik nog tijd in hem hebben gestoken als ik wist dat er over een aantal jaar toch een baby on the way was?

“R. is al naar Spanje. Hij zegt dat hij me een kaart gaat sturen en dat hij gaat smsen. Hij zegt ook dat ik hem veel moet smsen, maar ik krijg toch niks terug! Verdomme wat ben ik verliefd. Hij is het gewoon voor mij!”

En dat komt uit de mond van een veertien jarig meisje dat op zoek was naar liefde. Veertien! Hoor je dan niet met je neus in de wiskundeboeken te hangen? R. is vader… Toch zijn de vadergeruchten rondom R. nooit officieel bevestigd. Wellicht is hij niet de echte vader maar zorgt hij slechts voor de jonge spruit? Ik bedoel maar.

Wees niet getreurd. Want ook al is R. geen vader, dan is G. het wel. De crush die volgde nadat ik er eindelijk achter kwam dat R. het ‘toch niet was voor mij’. Hoewel er geen haar op mijn hoofd eraan denkt om nog maar iets voor een van de twee te voelen, is het toch een vreemde zaak.

Toen veertien, nu drieëntwintig: die buggy blijft gek.