Weet je wat? Ik val meteen met de deur in huis. Ik heb verborgen verlangens. Stelen, dat lijkt me toch zo enig voor een keer. Stout, dat ook.

Ik heb het al eens gedaan. Vroegah, maar ja, toen was alles anders. Toen liep ik geheimzinnig de Bruna binnen. Als een ninja. Ik sloop langs alle rekken en liep recht op mijn doel af: de dagboekenafdeling. Koste wat het kost zou ik een blikje werpen in het dagboek van mijn nicht. Immers was ik ervan overtuigd dat zij ook het mijne had gelezen. Obstakel: haar dagboek had een aparte sleutel. En als avontuurlijke tiener, leek het een toffe actie om het zeldzame dagboeksleuteltje gewoon ‘mee te nemen’. Wellicht beter bekend als stelen. Kom nou, ik was slechts uit op ’t sleuteltje. Een heel nieuw dagboek leek me overbodig en bovendien minder stoer.

Dubbele gevoelens. Aan de ene kant ontiegelijk blij dat de missie feilloos was verlopen, maar aan de andere kant een zure nasmaak. Ik had iets gejat. Wie doet nu zoiets? En ook nog ‘ns om zó een slechte reden: illegaal een dagboek doorbladeren. (Duimen dat mijn nicht dit niet leest.)

Dat was de eerste en laatste keer. Maar die drang blijft zeuren. Zo heb ik bij een marktachtige setting last. Neem de Beverwijkse Bazaar, ook wel Zwarte Markt genoemd. Daar staan standjes vol met parfums. Of crèmes. Of bakken vol met verse olijven. En nee, de producten zijn niet van de vrachtwagen gevallen.

Om even op die vrachtwagen in te haken. Het was diezelfde nicht uit alinea twee die mij er eens op wees dat ‘van de vrachtwagen gevallen’ een gezegde is. ‘He, Kris. Waarom zegt men dat eigenlijk? Van de vrachtwagen gevallen? Want jouw zonnebril bijvoorbeeld, die is niet beschadigd of zo?’ I know, très gênant.

Enfin, terug naar de Beverwijkse Bazaar. Moet je voorstellen, pakweg zevenhonderd nieuwe vers verpakte doosjes met de allernieuwste beautyproducten. Zoveel, dat de Turkse meneren bijna door de bomen het bos niet meer zien. Als ik nu, diefje dat ik wil zijn, voor een keer een nagellakje, flacon of olijfje zou grijpen. Daar zouden ze toch niets van merken? Het duiveltje op mijn schouder vindt het een puik plan!

Etos blijft een moeilijke, want met voorbedachte rade daagt men daar de consument uit. Je komt een drogisterij binnen met de intentie deo te scoren. Maar om de kassa te bereiken, moét je langs ’t snoep. En je lust gewoon één krijtje! Ééntje maar! Je wilt helemaal geen hele zak snoep. Daar is Jamin voor. Dus ook daar weer die diefdrang. Het bord ‘ook één snoepje is diefstal’, weerhoudt me.

Wees niet bang. Ik ben geen schurk. Ik steel hooguit je hart, verdien genoeg centen en geloof in bad karma: als ik een olijfje steel, zul je net zien dat-ie van binnen beschimmeld is en zorgt voor drie weken diarree.