Dit kan een heel oppervlakkig lapje tekst worden. Ben jij meer van de diepgang? Raad ik je aan om, nu het nog kan, een saai boek in te duiken. Want dit verhaaltje gaat over sjans hebben en de keerzijde daarvan.
Sta ik daar. Voor de Albert Heijn in Amsterdam, te wachten op mijn vriend. Zielsverlaten, alleen, bijna onzichtbaar wegens sneakers, beetje doelloos op m’n telefoon te scrollen. Ik probeer enigszins nog een stoere look neer te zetten door een laaghangende baggy jeans en een übercoole aviator. Wat acheraf allemaal geen zin had, want er komt een kritische groep jongens aan. Heel onbewust, heel stiekem, heel per ongeluk, verwacht ik een sjans-momentje. Altijd leuk.
Ter ondersteuning zet ik m’n beste blik op. Denk aan ‘onbereikbaar’ uit de ogen kijken en wapperende haren. Veel te gemaakt, veel te overdreven, maar moet kunnen zo nu dan. Even lijkt een goede oneliner mijn kant op te waaien als de groep vriendelijk naar me kijkt. Hun loopje wordt ook steeds meer macholike: hét teken dat ze tevens hun best doen voor mij. Leuk toch, denk ik nog, dat we ons gezamenlijk uitsloven. Elk moment kan het gebeuren, die leuke opmerking met pakweg drie complimentjes erin. Ik hoop op iets afgezaagds als: ‘Deed het pijn toen je uit de hemel kwam vallen?’ Niet heel origineel, maar wel één om in je zak te steken.
Wil ik bijna mijn slow motion wapperend haarmoment erin gooien, zegt één van de kerels luid en duidelijk: ‘Nee jongens! Valt tegen nu ik haar van dichtbij zie!’ Vals alarm voor de mannen en voor mij een typisch in your face-gevalletje. Geen genade overigens, want de andere knullen zijn het met de jongen eens. ‘Ja man, je hebt gelijk. Zes minnetje ouwe.’ Waarop de andere twee mannen vol overtuiging knikken. Ze lopen rap door, zonder ook maar één keer achterom te kijken of ’sorry’ te zeggen.
Moet je net mij hebben. Ik onthoud altijd alleen het negatieve. Zo rot zit ik elkaar. Zeg jij, je hebt mooie ogen en een prachtige broek aan, zal ik altijd nog denken aan die ene keer dat je m’n teenslippers beledigde. Zegt vriendlief dat ik goed kan koken, maar dat de aardappelen niet gaar zijn, kan ik dus niet koken. Precies dit gebeurt na het eerder genoemde zes min incident. Want bij onze volgende stop krijg ik een smakelijk compliment. Letterlijk, want twee jonge, goeduitziende gozers zijn lovend over m’n achterste. ‘Goede kont’ hoor ik. Ik hoor zelfs nog drie andere pluimpjes en zie enthousiaste gebaren. Dat allemaal voor mijn kont.
Ben ik állemaal al vergeten. Het enige wat ik vandaag heb onthouden zijn: ‘Tegenvaller’, ‘Zes minnetje ouwe’ en vier afkeurende blikken. De schade? Geestelijk aangetast en zwaar getraumatiseerd. Het enige wat dit goed kan maken is een compliment van Wentworth Miller of Louis Van Gaal. Wentworth, omdat-ie ondanks de extra kilo’s nog steeds goddelijk is en Van Gaal, omdat een compliment van een botte voetbaltrainer meerwaarde heeft. Tot dat gebeurt, blijf ik aan die keiharde, magere 5,75 hangen.
OH NOOOO,
Herkenbaar!
Niet van dat ik ook een lekkere kont heb, maar dat ik het negatieve mee naar huis zou nemen ipv al die positieve dingen haha.
Let it go, je hebt een leuke vent, leuk leven, leuke baan en die gasten die je een 6-je gaven waren ws gefrustreerd dat je niet meer vrijgezel bent
Inderdaad, ik onthoud ook altijd alleen het negatieve.
Had liever gehad dat ik het positieve juist onthield, maar nee..
Ach Jamie toch! Prima dat je een aantal negatieve dingen onthoudt, maar vergeet vooral de positieve niet! Die heb je genoeg (ik noem maar even: een topbaan, topcolumn, topgezicht, topliefdesleven.. moet ik nog doorgaan?) Hope u get my point! Liefs
Hahah leuk dat je dit in een column zet!
ik herken het wel, en vind het heel eerlijk dat je het zo opschrijft! maar toch maar gauw vergeten hoor
Heel herkenbaar, een aantal jaar geleden had ik er precies zo over gedacht. Gelukkig sta ik het afgelopen jaar steeds positiever in het leven en heb ik geleerd weinig aan te trekken van anderen, ik zou gewoon gaan kijken wat er allemaal mankeerd bij de groep waar je een 6- van kreeg, niemand is perfect, voel je je vanzelf beter hihi! Het was weer een leuke column!Ben het btw helemaal met Mannie eens
Zoooo herkenbaar idd. Altijd alleen de negatieve dingen onthouden. Ook al krijg je 10 keer alleen maar complimenten. Als er 1 lullige opmerking bij zit vergeet je de rest. En kan idd alleen wentworth miller het nog goed maken.
Ahh dat meen je niet! denk dat iedereen dat wel heeft, eerder het negatieve onthouden dan het positieve. Net zoiets als dat je negatieve ervaringen ook eerder deelt met anderen dan positieve..
Anyway, ik heb je gister op de mediaparade gezien en ik vond je in elk geval top uitzien met je wapperende haren
Tssss, idd een kritische groep jongens …
En volgens mij doet iedereen dat, de negatieve dingen onthouden. Net als in dat nummer Everybody’s free van Air; Remember compliments you receive, forget the insults; if you succeed in doing this, tell me how.
hahahaahaha zo grappig en leuk schrijf je hihi
hahahaahaha zo grappig en leuk schrijf je hihi
Haaaa, ik schaar me bij de club van de belediging onthoudende meiden.
En Jamie, kop op .. als je naar jezelf kijkt weet je dat je niet voor een 6- in de wieg gelegd bent. Dit zijn dat soort type mannen die elke dame becijferen met een 6, omdat ze denken dat ze ooit een kruising van Doutzen Kroes en Angelina Jolie aan de haak slaan … Terwijl zij dat denken, zwaai jij even terug terwijl jij met je knappe vent aan je arm loopt