‘Welke schoenmaat heb je?’ ‘Zevenendertig half’, antwoord ik. Ik krijg een verdomd mooi paar Reebok hardloopschoenen, maar ben vervolgens zwaar de pineut.

De hippe stappers zijn een cadeautje van Nivea, want het verzorgingsmerk bestaat wel honderd jaar. We worden naast schoenen verwend met de befaamde Nivea crème in blauw omhulsel (wát een klassieker) en cupcakes. Ook krijgen we de commercial van Rihanna voor Nivea te zien. Maar ik ben afgeleid, want waarom trekt iedereen haar sportschoenen aan?

Dit maakt me bang, want ik draag panterwedges. Zonder sokken. En aangezien we het hier niet hebben over een kwalitatief Yves Saint Laurent zooltje, maar een ‘goedkopere’ variant, brengen deze schoenen niet de meest lekkere geur met zich mee. Geen Chanel no.5 nee. Sterker nog, ik kan met die geur – mocht ik dat willen – een groep strijdlustige terroristen uitschakelen. We hebben het hier over sterk spul en ernstige gevolgen. Ik informeer dan ook: ‘Waarom meteen de Reebokkies al aan?’ ‘Omdat we ze gaan uitproberen. Zie je de mevrouw daar in die sportieve outfit? Met dat roze topje en die strakke gymbroek? Nou, die gaat jullie een soort van zumba meets aerobic lesje geven. Leuk hè?’ Ja heel leuk denk ik, maar minder leuk als alle journalisten plat op de grond liggen. In coma door de stank. Ik kies voor verstandig en blijf aan de kant staan.

Dan komt het tot me. Die intense, pijnlijke middelbare school déjà vu. Ik sta wederom aan de zijlijn van de gymzaal. Snakkend naar een goede conditie. Want de piepjestest is gaande en ik ben als eerste uitgeschakeld. Nou ja, eerst het dikste meisje van de klas (iedereen heeft minstens één obesitas typje in zijn/haar klas. Het meisje dat niet mee hoefde te gymmen en in plaats daarvan een ‘verslagje’ mocht pennen), maar dat telt niet. Terwijl alle klasgenoten in topvorm zijn en nog prima sjezen door de zaal, sta ik gefrustreerd en uitgeteld langs de kant. ‘Nu al Jamie?’ vragen ze dan. ‘Ja, niet ontbeten hè vanmorgen’, is mijn smoes.

Precies zo sta ik nu op Nivea’s feestje. Wat een sufkut ben ik. Daarbij is m’n smoes nog suffer dan ik zelf. Want: ‘Ik heb in deze schoenen zweetvoeten’, is niet m’n beste. Bovendien denken ze hoogst waarschijnlijk dat ik altijd zweetvoeten heb, maar natúúrlijk de schoenen de schuld geef. Da’s niet zo, maar probeer dat maar uit te leggen. Jij liever dan ik. Men knikt bedenkelijk als ik m’n noncharmante excuus tóch naar buiten breng.
Helemaal rot voel ik me als ik de schoenen wel mee naar huis neem. Ik heb ze niet verdiend! Ik heb niet meegedaan! Ben nog steeds dat a-sportieve meisje van dertien, van vroeger. De nerd.

Maar weet je, ik ben ook wel weer van de happy endings. Dus heeft dit muurbloempje ter compensatie flink gejogd. Muziek, zweet, sportkleding, Nivea deo, m’n nieuwe Reebokjes: the whole shabbang. Immers mag je een gegeven paard niet in de bek kijken. Dus Nivea, van harte gefeliciteerd en bedankt voor die schoenen.