Volgens mijn berekeningen zullen mijn vriend ik en ik nooit meer ruzie krijgen als we eenmaal samenwonen.

Vriend en ik krijgen de grootste ruzies als we niet samen zijn. Omdat we elkaar dan ‘missen’. Maar ik ben altijd degene die de ruzie start. Gewoon om het ruzie maken. Gewoon om het treiteren. Gewoon omdat het kan.

Onredelijk maar waar, kan ik het niet uitstaan dat de boyfriend zich nooit verveelt. Als hij dertien feestjes afstruint, zevenenveertig boottochtjes heeft en zesentwintig afterparty’s bezoekt, zit ik vaak thuis voor de televisie te hangen. Hem aan ‘t missen en poppetjes met ‘wish you were here t-shirts’ op de muur te tekenen. Compleet versuft luisteren naar de inhoudloze verhalen van Albert Verlinde en doelloos URL’s intikken op internet. Saaier kan bijna niet. De ene suffe avond na de andere, terwijl vriendlief met z’n feestneus en z’n toeter staat te swingen op een boot. Hoe dan? Dat hij partyt, a la, maar dat hij nooit thuis zit als ik op de bar sta te swingen zit me dwars. Hij vindt altijd wel een klus. Stiekem is dat natuurlijk omdat hij niet alleen kan zijn en zijn vrouwke zóóó ontiegelijk mist. Maar dat blijft uiteraard tussen ons. Gisteren nog.

‘Zullen we naar de bioscoop?’, vraagt hij. ‘Nee, ik ga naar Kim’, zeg ik trots. ‘Ik ga daar eten, dat wist je toch?’ Er verschijnt een grijns op m’n gezicht, want ik ‘pak’ hem eindelijk terug voor alle keren dat hij de hort op ging en mij thuis liet verwelken als een verlepte klaproos zonder water in de vaas. ‘O ja, dat is waar ook. Nou, morgen misschien dan!’ Hij zegt het op zo’n lieve toon, dat ik op het randje zit van schuldig voelen en zelfs Kim bijna afzeg om hem de hele avond dood te knuffelen. Maar nee, girlpower goes first. Die vriend van mij zal en moet zich vanavond stierlijk vervelen. Hij zal zappen tot hij erbij neervalt. Hij zal televisie kijken totdat hij de truien van Albert kan dromen en nabreien. Vanavond zal de verveling zo mooi toeslaan, dat hij me rond een uur of negen zelf opbelt van ellende. Iets met: ‘Schatje ben je nog bij Kim? Zie ik je vandaag nog?’

Maar om negen uur ben ik degene die het bijltje neerlegt. Ik ben de slappeling die als eerste aandacht zoekt. Ik Whatsapp ‘m wel even, denk ik bij me zelf. ‘Zal ik zo naar je toe komen?’ ‘Nee ik ben niet thuis. Ben bij Daniell.’ ‘Oh. Het zal eens niet. Jij kan nooit alleen zijn.’ ‘Hier ga ik niet op in, dag Jamie.’ ‘Hoeft ook niet, heb zó geen zin in jou nu. Dag Alain.’ Gelul natuurlijk, want twee minuten geleden wilde ik nog afspreken. Ons kennende gniffelen we nu beiden naar ons beeldscherm om onze fake ruzie. ‘Haha Alain en ik maken ruzie omdat we elkaar missen’, zeg ik voldaan tegen Kim. ‘Jij of hij?’ Ze heeft een punt.

Daarom vind ik dat samenwonen een verdomd goeie zet. Kan vriendlief hangen op de banken en stoelen van Daniell tot hij erbij neer valt, maar ben ik degene waar hij ‘s avonds tegenaan kruipt. Nooit meer ruzie!