Locatie Amstel Hotel op de agenda. De beautypresentatie van luxemerk Tom Ford is aan de orde en ik moet er om 10.00 uur zijn. Mega zin hierin want A, Tom Ford fan en B, Tom Ford fan.

Eenmaal bezig met de laatste fase van m’n gebruikelijke ochtendritueel – mascara – gooit Jan de Hoop roet in het eten. Of eigenlijk, GVB. Blijkt dat trams, bussen en metro’s vandaag staken na 9.00 uur. Paniek.

Ik bel m’n chef op. Misschien dat zij tijd heeft, maar helaas heeft ze al een afspraak staan. Dus bel ik de PR-dame die Tom Ford Beauty vertegenwoordigt. Lief dat ze is, biedt ze aan om een taxi te nemen op Tom’s kosten. Puik plan! Enthousiast sjees ik naar Amsterdam met een trein. Want gek genoeg heeft NS vandaag geen last van het ‘noodweer’.

Deze luxepoes voor één dag gaat ervoor. Dit zou wel eens de leukste beautypresentatie aller tijden kunnen worden. Wel eerst pinnen op Amsterdam Centraal. Voor de mooie taxi. Pinautomaat spuugt echter pasje eruit en meent last te hebben van een NS kwaaltje: ‘Storing. Excuses voor het ongemak.’ Pal ernaast staat een Rabootje, dus probeer ik dat. ‘Pas niet bruikbaar bij deze automaat.’ Pas blijkt semi kapot. What the fuck. Ik kan niet bij de buit. Die verrotte ING pasjes staan erom bekend na één scheet al compleet uitgeschakeld te zijn. ‘t Is een feitje.

Negen uur vijftig. Nog maar tien minuten voordat de presentatie begint. Móet lukken, want ik kom met een verdomd geniaal plan. Bijpinnen! Geldmuur kan dan wel moeilijk doen, maar een pinapparaatje is misschien milder. Hema is de gelukkige. ‘Kan je hier meer pinnen?’ ‘Nee.’ Ik besluit m’n hart te luchten. ‘Maar ik móet een taxi hebben, dus contant geld, m’n pasje is semi kapot en het OV ligt plat! Heb je soms liever dat ik veertig euro aan spullen koop en deze meteen retour?’ De beste man zag die vreselijke handeling waarschijnlijk al voor zich en kwam met een fijn plan B. ‘Uh. Probeer AH To Go.’ ‘Dankjewel!’

Bij AH loop ik tegen een blond kassagrietje aan. ‘Kun je hier bijpinnen?’ ‘Ja. Tien of twintig.’ ‘Maar dan moet ik zeker iets kopen?’ ‘Ja.’ Pakje kauwgom ligt het meest dichtbij. ‘Twintig euro dan graag.’ Halleluja, mijn pasje doet het. Twintig euries in de pocket. Maar we zitten in Nederland, dus een taxi kan wel tot honderd euro oplopen (overdrijven = tof), vandaar m’n volgende besluit: ‘Eigenlijk heb ik meer nodig. Dus graag nog een pakje kauwgom en weer twintig euro.’ ‘Dat kan, maar dan moet u achter in de rij aansluiten.’ ‘Hoezo? Dat is toch raar? Ik sta al voor je?’ ‘Nee, u moet achteraan aansluiten. Ik help eerst die mevrouw even.’ Kookpunt is bereikt. Dit meisje staat op het punt de volle laag te krijgen. ‘Het is heel raar als ik voor zo’n kleine handeling achterin moet staan. Jij gaat dit gewoon effe doen. Hier, kauwgom en twintig euro.’ Ze keek als een bang hangoorkonijn en wist niet hoe snel ze me dat blauwe briefje moest overhandigen. ‘Nou, dat ging toch best snel?’, constateer ik zeurderig en cynisch. Ze geeft geen antwoord en het liefst maak ik nog een ‘pfiew’ uitblaas pistoolgebaartje, maar da’s onnodig.

Veertig euro op zak. Laat die taxi maar komen. Dit varkentje was ik wel even. Eenmaal buiten: geen taxi te bekennen. Wel een rij van 25 meter aan zakenmannen, toeristen en meer haastig volk. Ach, dan bel ik toch gewoon 020 zeven keer zeven? No problemo! ‘Wegens overbelast netwerk kunnen wij u niet te woord staan. Probeer het later weer.’

Het zal vast en zeker een hele mooie, schitterende presentatie zijn geweest.