Zo’n drie weken geleden liep ik als een bezeten kerstfreak door de Bijenkorf. Ik zag roze ballen en ging helemaal uit m’n plaat. Ik wil roze ballen. Ik móet roze ballen.

Compleet geobsedeerd met een soort van witte kerstwaas in mijn ogen sta ik daar, alleen, op de kerstafdeling van de BK. Ik kijk om me heen alsof ik omringd ben door vijfendertig poedelnaakte Ryan Gosling’s. Ik sta met dozen vol roze ballen in niet alleen mijn handen, maar ook onder mijn oksels en als het even kan klem ik ze ook tussen m’n benen. Dat laatste lukt niet. Strompelend aangekomen bij de kassa bedenk ik me. Zo woon ik sinds augustus samen met de liefde en heb ik dus een kerel thuis zitten die compleet de pan uit flipt als ik aan kom zetten met neon roze ballen. Ongetwijfeld de poppen aan het dansen. Hij maakt me af. Hij vond het al kantje boord toen ik thuis kwam met roze miniklompen (ook een souvenirtje powerd by de BK) en vond hij mijn fuchsia lectuurbak de druppel. Dan heb ik nog niets gezegd over de roze Evian waterflessen. ‘Dit is het laatste roze object dat jij hier in huis sneakt!’ Laat staan zijn reactie als hij per toeval neust in mijn tot de nok toe gevulde Bijenkorfzakken vol roze blinkers. Hartaanval.

Dus loop ik sip terug. Naar de kerstafdeling. Ik speel nog met de gele ballen, maar ik verlang toch meteen terug naar het roze. Nu ik eenmaal die roze, mooie, ronde dingen heb gevoeld, wil ik nooit meer anders. Ik ben betoverd. Ik maak er zelfs een foto van, om altijd terug kunnen kijken naar de glinsterende kanjers. Vooral de kleine, zilveren glittersterretjes maken ze. Echt een sprookje. Een sprookje met een kuteinde, want ik fietste balloos naar huis.

Neergeslagen zit ik aan tafel. Met een leeg kerstballengevoel in m’n maag. Vriendlief komt thuis en ik gooi er nog ‘balletje’ op. ‘Hoi liefje, hoe was je dag? Weet je wat ik vandaag zag in de BK?’ ‘Nou, vertel.’ ‘Roze ballen.’ ‘O ja?’ ‘Ja, voor kerst. Ze zouden mooi staan in onze zwarte boom. Keihip, denk je niet?’ Ik laat zelfs mijn foto’s zien. Beetje bewerkt hier en daar met een donker filtertje om toch wat mannelijkheid te krijgen. ‘Die komen er niet in.’ ‘Nee?’ ‘Nee. Ik wil geen girly gay Christmas en je hebt al genoeg roze spulletjes hier naar binnen gesmokkeld. Gewoon zwart of wit. Hooguit goud.’

Hij ziet altijd alles zo zwart wit in. Roze is al lang niet meer girly of gay en goud is zó 2005. Roze biedt zoveel meer. Roze staat voor trendy, fris en hip. Roze is retemodern. Maar geen van mijn argumenten wordt goed ontvangen. Die ballen kan ik op mijn buik schrijven. Maar ik, koppig en geëmancipeerd, kan dit roze kerstballenplan best voorzetten. Die paar lousy kerstdagen met een roze randje overleeft-ie wel. Gay of niet, we zullen zien wie de baas in huis is. De bal is rond. En roze.

(Bron: Nu.nl)