Ik schrok me deze week een ongeluk toen ik hoorde over de nieuwste rage van de jeugd: Le jeu de foulard. Oftewel, het wurgspel.

Le jeu de foulard (het spel met de sjaal) of ook: rêve blue (blauwe droom) is het nieuwste ding. Vooral populair onder de Belgische jeugd. Hierbij wordt er een doek of riem om de nek gebonden. Net zo lang totdat je in een verslavende roes beland, waarbij je flink gaat hallucineren. Een soort substituut voor paddo’s. Maar dan betaalbaar. Sterker, gratis. Bovendien uitdagend, want wie het ’t langste volhoudt met het strakke riempje, wint.

What the fuck. Hoe kan dit? Welk sadistisch kind heeft dit Russische roulette- spel bedacht? Verveelt de jeugd zich dan zo erg dat een levensgevaarlijk spel nodig is? Was Wordfeud alweer stom? En wat is er in godsnaam gebeurd met een gezond potje Monopoly? Vorige week is er zelfs een 10-jarige Vlaamse knul omgekomen als gevolg van le jeu de foulard. Tien! Toen ik tien was zat ik of binnen met Barbie en Ken te ravotten of buiten op het schoolplein te knikkeren. Bonken ruilen en zo. Wij wurgden elkaar niet op 10-jarige leeftijd. Wij deden andere dingen met ons lefgevoel. Belletje lellen of super soaker-en over de houten schuttingen heen. In de hoop dat je die norse, zonnebadende buurvrouw raakte. Dan voelde je al de adrenaline door je lijf gieren. Want: wat als buuv erachter kwam dat jíj dat water mikte en je vader zou inlichten?

Niets van dat meer. Wurgen is het nieuwe belletje lellen. Daar halen de kindertjes pas plezier uit. Wurgen is tof. Dat blauw aanlopen is te gek. Belanden in een hallucinerend roesje is keilijp. Who needs Pokémon? Pokémon sucks ass! Hij is geel, blauw willen we!

Tis toch niet te geloven? Mijn ‘gevaarlijkste’ hoogtepunt op mijn tiende had niets te maken met riempjes en bijna-dood-ervaringen. Het was iets met Flippo’s en verzamelen. Mijn Flippoverzameling was compleet, op één Flippo na. Ik miste een Chester. Dus jatte ik er één van ’t zoontje van de oppas. Maandenlang nog buikpijn gehad, want die arme jongen is tot op heden naarstig op zoek naar zijn plots missende Flippo. Verder bevond ik me op glad ijs door ‘naughty’ met mijn posters om te gaan (ik kuste elke avond voor het slapen gaan mijn Backstreet Boys welterusten) en door mijn Tamagotchi keer op keer gekilled te hebben.

Blij dat ik nu geen kind van tien ben. Die hebben ’t toch stúkken moeilijker.