Had vandaag een cool visioen. Dat Badr Hari mijn personal trainer was voor een maand. Ik was slanker dan ooit. En dat in een maand tijd!

Trainen met Badr lijkt me kei-effectief. De kickbokser heeft zo een gevaarlijk imago dat hij maar ‘push-up’ hoeft te fluisteren en ik lig al keurig op de vloer mezelf netjes te voorzien van twaalf setjes opdrukken. Dat is nog fluisteren. Kun je nagaan wanneer hij brult me invalide ‘dreigt’ te trappen als ik niet heel gauw zestien keer met wat dumbelltjes zwaai. Ik doe er niet zestien, maar ga zonder tegenstribbelen voor de zeventien. No problem. Ook een angstaanjagende uppercut schijnbeweging wanneer ik weer uitzichtloos naar een frikadel speciaal grijp werpt zijn vruchten af. Ik eet geheid nooit meer. Trainen met Badr, Estelle boft maar.

Mijn visioen dook niet zomaar op. Ondanks alle dieet columns zijn de vreetbuien vandaag de dag van lange duur, de weegschaal haat me en ik heb inmiddels aandelen bij M&M’s. Dacht ik een aantal weken echt m’n dieptepunt bereikt te hebben, blijkt dat ik nog dieper kon zinken. Ik zit in de fase dat ’t me echt niet meer kan bommen. Cellulitis tot aan de knieën? Lekker boeiend! Vergane buikspieren? Nou en! Of ik nu rondloop met heupen standje Nicki Minaj of zeul met wangen die elk moment kunnen ontploffen van ellende; het doet me niets meer. Food wins, always.

Da’s natuurlijk heel stoer gelul, want het blijft vervelend als je broeken knellen. Die fladderende bovenarmen en uitgedijde bovenbenen beginnen toch te vervelen. Schurende dijen onder een minirok zijn funest. Denk aan plakvlees. Ik bedoel maar; dan baal je. Op zulke momenten verlang je naar sessies met Badr.

Na voorgaande gefaalde plannen – uithongeren, hardlopen (2 dagen), inschrijven bij een sportschool (lidmaatschap loopt nog, enkel donaties), Shakira clips bekijken, zumba-lesjes volgen, snoepstakingen, yoghurt als avondeten – moet ik weer aan de bel trekken, want ongelimiteerd containers romige pasta naar binnen werken is bad news.

Mijn laatste kans tot een killer body is geen Badr, geen uithongerpraktijken en geen sportschoolinschrijvingen, maar zwoegen onder streng toezicht. Ik heb mijn zinnen gezet op Ricardo: een personal trainer met een prive-club in Amsterdam, die belooft al je doelen binnen drie maanden te behalen. We hebben al gemaild en zelfs al een intakegesprek staan. ‘Tot donderdag Jamie, en neem je sportkleding mee! Doen we gelijk een kleine sessie.’ Love him already. Badr is immers de komende tijd wellicht ietwat onbereikbaar.