‘Liefje, je was de bril weer vergeten.’ ‘Welke bril?’ ‘De toiletbril. Je was hem vergeten omlaag te doen.’ Hij kijkt me aan alsof-ie een pratend konijn ziet, en besluit in discussie te gaan. Kibbelen doe je zo.

‘Ik weet dat we dat voor het samenwonen die wc-brildeal hebben gesloten, maar eigenlijk slaat die regel natuurlijk als een tang op een varken. Jij kan ‘m net zo goed omhoog doen als je klaar bent met plassen. Toch, prinsesje?’ ‘Nee, dat is toch best raar? Wij meisjes moeten zitten. Bovendien hoort een toilet er niet eens zo uit te zien, dus kleine moeite om de wc dan in zijn oorspronkelijke staat achter te laten: met de bril omlaag. Weet je hoe vies én koud dat is; als ik per ongeluk op de rand van de plee ga zitten?! Wie weet hoeveel pisresten ik dan meepik. Want dat kunnen jullie mannen ook niet, recht mikken. Altijd maar die vunzige druppels op de rand.’ ‘Typisch prinsessengedrag. Weet je hoe vies het is als ik per ongeluk over de bril heen zou piesen.’ ‘Huh, je draait alles om?’ ‘Nee hoor. Ik zeg gewoon waar het op staat.’ ‘Mannen horen ‘m gewoon omlaag te doen, algemeen bekend.’ ‘Vrouwen moeten niet zo zeuren, ook algemeen bekend.’ ‘Oh nu zeur ik? Terwijl ik gewoon van tevoren een afspraak met je heb gemaakt; jij doet altijd de bril omlaag. Net zoals dat ik altijd de was piekfijn verzorg.’ ‘Ja, maar dat wilde je zelf.’ ‘Bovendien een kleine moeite, dat brilletje omlaag doen voor mij, want wij vrouwen moeten al zoveel. Ik heb een briljante opsomming voor je waar je mond van openvalt jongen: we moeten kinderen baren, ongesteld zijn, buikpijn verdragen, dik worden, afvallen, met hormonen vechten, tampons verwisselen en elke dag een pil slikken; doe jij ook eens wat.’ ‘Hahaha’. ‘Waarom lach je?’ ‘Gewoon, dat je al die clichés bij elkaar heb gesprokkeld.’

Het is drie minuten stil.

‘Ik doe het heus wel hoor, de bril omlaag. Gewoon omdat je dat zo graag wil, als je maar weet dat het eigenlijk onzin is. But hey, sorry for having a dick.’ ‘Sorry for being a dick bedoel je? Ik kan er maar niet in komen dat jij het onzin vindt. Jullie mannen hebben het al zo belachelijk makkelijk. Met een piemel kom je overal. Je kunt met dat ding in principe overal (wild)plassen. Ik moet altijd m’n blaas bomvol laten lopen totdat ik eindelijk een wc vind. Neem Koninginnedag. Ben je uren op zoek naar een toilet, om vervolgens vijf euro te dokken voor een plasje, waar vaak überhaupt geen toiletbril op zit en waar toiletpapier een luxe is. Terwijl jullie ‘m ondertussen al negentien keer lafjes tegen een muur aan hebben gehangen. En dan ook nog mekkeren over onze bril. Pfff. Wie doet er dan moeilijk?’ ‘Thuis hoefde het ook nooit.’ ‘Dit is nu je thuis. En “thuis” woonde je met twee broers en je ouders. Dat zijn in totaal vier mannen en maar één vrouw! Eén vrouw! Zie dan maar eens een bril omlaag te houden.’ ‘Jamie, het is zo klaar als een klontje. Jij kan net zo goed de bril omhoog doen na elk toiletbezoek. Maar, liefje, als jij dat wil, dan doe ik ‘t. Jij blij, ik blij, iedereen blij. Ik maak er geen punt van.’ ‘Tien minuten geleden nog wel.’ ‘Maken we nu echt ruzie over een wc-bril?’ ‘Nee, wij maken toch nooit ruzie liefje? Wij kibbelen. Maar waar we wél ruzie over gaan maken is dat je elke dag onnodig na het douchen in de douche tuft.’ ‘M’n mond is dan toch schoon, ik heb dan net m’n tanden gepoetst?! Ik zie het probleem niet.’

Zucht.