Vanmorgen werd ik wakker op een slaapbank, in een ‘gezellig’ krotje in Lower East Side. Best leuk. New York, dag één.
Gistermiddag vloog ik voor mijn werk bij Beau Monde, op uitnodiging van Lady Gaga, naar NYC. Om haar eerste parfum ‘Fame’ te vieren. Ik vloog één dag eerder dan de rest, dus regelde ik de eerste overnachting zelf. Prima, dacht ik. Fiks ik wel even. Maar, alle hotels zaten vol in verband met New York Fashion Week. Via Airbnb reserveerde ik een kamer, omdat ik niet alleen in een appartement durfde te zitten. Het resultaat? Een ranzig gebouwtje. Zo’n plek die prima zou fungeren als een plaatsdelict voor CSI. Bij een hartelijk lesbokoppel in de Lower East Side, de wijk waar Gaga opgroeide. Super gezellig buurtje. Ik liep meteen de straten over met een nogal brutale blik alsof ik er al jaren woonde. Op elke hoek een minisupermarkt met kauwgomsoorten waar je nog nooit van gehoord hebt, schattige bakeries, tapa’sbarretjes en meer gezellig spul. Nu ben ik vrij relaxt, maar een paar uur geleden was dat nog anders.
Ik vloog namelijk op 11 september. Je weet wel, 9/11. Op deze dag zou de controle vast extra streng zijn. De angstaanvallen begonnen thuis al, toen ik erover nadacht dat ik in mijn paspoort op een negerin lijk, maar in feite eruit zie als een geblondeerde Chinees. Dat ik in mijn eentje reis met o.a. een laptop en camera (teveel apparatuur voor zo’n klein meisje). Bovendien heb ik een nogal ongeloofwaardig verhaal (‘Ja echt, Lady Gaga heeft me uitgenodigd.’). Ik zag mezelf al in een donker verhoorkamertje ergens in een verlaten deel van Schiphol. ‘Mevrouw, wij geloven u niet. Lady Gaga ontmoeten? Yeah right, en ik ben Sinterklaas. Buk maar voorover en spreid de benen. Nee, verder uit elkaar mevrouw Li Fo Sjoe.’ Uiteindelijk zouden ze me doorlaten en zou het hele riedeltje op JFK nog een keer moeten. ‘Lady Gaga, are you fuckin kidding me? Spread those legs miss.’
Voor niks zitten stressen en piekeren, want het controleproces (fouilleren, mini-ondervraging en vingerafdrukjes uitdelen) ging van een leien dakje. Soepeler kon bijna niet. En ik hoefde gelukkig niet één keer voorover te bukken. Helaas keerde de stress terug toen drie Joodse mannen met puntbaarden tot aan de borst en mysterieuze hoeden het vliegtuig binnen wandelden. De hele reis hield ik ze vanuit mijn linkerooghoek nauw in de gaten. Het engste was dat ze continu ijsbeerden door het gangpad van het vliegtuig. Maar het allerengste was misschien nog toen Jood 2 zich op een gegeven moment had ingebonden met latexachtige tape en een vierkant blok – leek op een apparaatje – monteerde op zijn voorhoofd. Ik keek de man met grote kikkerogen aan en dacht: hij hoeft waarschijnlijk nu alleen nog maar op één knop te drukken en het is gedaan. Boem. Gelukkig keerde hij na zijn ijsbeerwandeling ingebondenloos terug, zonder het zwarte doosje op zijn voorhoofd. Zelfs zonder hoed. Maar eigenlijk wist ik niet of dat nu juist enger was…
Paniek om niks, want na een soepele landing zat ik een half uur later in de taxi naar een van de mooiste, leukste en meest inspirerende steden op aarde.
De sleutel van het super-de-luxe (ahum) appartement kon ik ophalen bij een lokaal supermarktje, want mijn nieuwe lesbovriendinnen waren niet thuis. Ik kreeg de sleutel van een übervriendelijke latino en leurde met mijn koffer door Rivington St. Eenmaal aangekomen bij een zilveren deur, waar je niet dood gevonden wil worden, zag ik aan het huisnummer dat dit mijn ‘stay for the night’ zou zijn. Natuurlijk lukte het voor geen meter met de sleutel, want alles in Amerika is blijkbaar andersom. Een Chinees zag me vechten voor m’n leven met de deur en kraamde iets onverstaanbaars uit. ‘Joe tlying dool is open, is open, dool is open!!!!! Tly, no plull!’ Hij werd bijna boos. Na vijftien keer een paar wanhopige excuse me’s en sorry?’s erin te gooien bleek dat hij me probeerde uit te leggen dat ik de deur naar me toe moest trekken in plaats van duwen. Even later plofte ik neer op een slaapbank met gestippeld dekbed, driehoog achter in New York, waar de keuken nog kleiner was dan een WC, de WC nog kleiner dan een meterkast en een Franse bulldog me hartstochtelijk verwelkomde.
Ondanks de smoezelige look & feel en (honden)haren in elke hoek van het 40 vierkante meter tellende appartement, vind ik het hier leuk. Bovendien is het maar voor één nacht, zijn vriendinnen Anna, Tess en Sabrina tien minuten van me verwijderd en heb ik gratis Wifi. En meer heb je als online prinsesje eigenlijk niet nodig.
Stay tuned voor dag 2,waar hoogstwaarschijnlijk ik de schaamteloze toerist zal uithangen.
LIKE!
Leuk, alleen jammer dat je gebruikt maakt van het woord negerin. Vind ik altijd ongepast aangezien de slaventijd al voorbij is. Verder vind ik al je verhalen erg leuk!
Congrats, you’ve made it to NYC! Geniet ervan Jamie
Leuk geschreven weer Jamie
. Ik ben jaloers dat je door miss Gaga zelf bent uitgenodigd voor de lancering van haar parfum. Ik wens je heel veel plezier toe ^_^ En hopelijk gaat de terugreis nu beter dan de afgelopen keer dat je in de US zat. I.v.m. IJsland toen die tijd.
Goodluck!
Hahaha geweldig! Ik heb zelf lopen stressen al een wous omdat ik zonder paspoort reisde (soon op mn blog), en het was nog geeneens 11/09! Geniet van NYC!
Top :d
Amazing geschreven weer. Moest echt lachen om je stukje van paspoort negerin en in het echt geblondeerde Chinees haha! :’)
Ben benieuwd naar de komende verhalen!
Zeer leuk verhaal. Lijkt mij echter ook zeer eng om in een vreemde stad zo te verblijven
http://www.deoorbel.nl fashion juwelry, Sieraden, bijoux
nice! haha leuk van die negerin
have fun fundoll
check ook eens fashaddicions.blogspot.com, ook leuk lezen..
Hi Jamie,
Misschien overbodig, maar je verhaal wat betreft de 3 joden. Er was geen angst nodig voor hen, de aanval op 9/11 was vanuit extreme moslims juist aan de joden in USA.
gr Mimi
Hi Mimi,
Dat weet ik haha, maar ik ben sowieso bang voor mannen met baarden tot aan de borst in een vliegtuig
!
Weer super leuk geschreven Jamie! Ik heb gelijk een beeld bij je hele verhaal haha, have fun!!
Grappig geschreven, wat een verhaal! Wat is je afkomst eigenlijk?
X
Na aanraden van Debbie (beautyscene) je blog gaan lezen. Maar ik denk dat ik toch maar pas. Ik vind het een beetje schokkend hoe je over die joodse mannen schreef. Beetje jammer.
Vind het een beetje schokkend hoe je schrijft over negerin en de joodse mannen. Dat je niet bekend bent met een gebedsriem is je niet aan te rekenen, maar je kan het nog wel met iets meer respect schrijven.
Super leuk verhaal weer maar inderdaad jammer hoe je schrijft over de ‘Joodse mannen’, nogal denigrerend en die ‘bom op het hoofd’ is inderdaad een gebedsriem
.
Nou nou nou, gaan we nou muggenziften om die woorden? Mogen we soms niet bang zijn voor joden, maar enkel om moslims? Verdiepen jullie je wel in serieuze zaken of volgen jullie enkel rtl boulevard om je algemene ontwikkeling op pijl te houden? Als zij bang ik voor een jood met een baard van hier tot aan Afghanistan, mag ze dat niet de wereld in roepen omdat we vooral niks slechts mogen zeggen over de joden? En tot slot, haar verhalen zijn geschreven met humor, bekend met dat woord? Neem je deze verhalen ZO serieus dat je een negatief bericht moet achterlaten? Sneu, doe wat nuttigers met je tijd! Well done Jamie!
Jeetje, allemaal koos humorloos hier? Ik geloof voor geen seconde dat Jamie racistisch is. Ze schrijft haar stukken juist propvol humor, en mensen moeten het niet zo serieus nemen. En als je iemands cultuur niet begrijpt betekent dat niet dat je er totaal niet bang voor mag zijn in een vliegtuig naar New York op 9/11. Ik denk persoonlijk dat iedereen dan met knikkende knieën in het vliegtuig zat.