Leuk weetje: omstanders toonden volledige verbazing: ‘Oh my god, is she like a moviestar or something?’ Ook nieuwsgierige Chinezen legden de covershoot vast op iPhone en menig camera. Een must see dus, check:

LINDA., de New York issue ligt vanaf woensdag 17 augustus in de winkel!

PS: Ook LINDA. Mode ligt nu in de winkel.

www.lindamagazine.nl

Onder andere Lea Michele was dansend te vinden op Times Square in een kleurrijke, gestreepte, preppy jas. De laatste aflevering van Glee wordt in Amerika uitgezonden op 24 mei.

Wat vinden we van de levendige outfitjes? Klik hier voor meer beeld.

Bron: Daily Mail

Het album van Alicia Keys slaat ineens alle spijkers op de kop. Jazz is plotseling het nummer één muziekgenre op mijn iPod, bovendien is eten niet meer belangrijk. Het heeft m’n eetlust bedorven. Autorijden hoeft niet meer, zo lang ik maar onder de mensen kan zijn. Voor het eerst zie ik het nut van de metro in. Amsterdam is dan ook niet voor niets nog de enige plek waarin ik rond wil slenteren.

De verliefdheid maakt me gek in positieve zin. Ik weet aan alle negatieve mededelingen een goeie draai te geven. Het heeft me veranderd. Al het zogenaamde pech kan me niet baten. Bus gemist? Geen probleem, dan loop ik toch gewoon! Lopen is immers gezonder dan ’t busje. Regen? Like I care, met een roze paraplu ziet alles er rooskleuriger uit. Geen depressiviteit, maar optimistische babyblauwe nagellak op m’n nagels.

Daarbij hebben m’n wekker en ik nog nooit zo een goede relatie gehad. Als-ie me ’s morgens wekt ben ik alleen maar blij dat er een nieuwe dag is aangebroken. Zelfs mijn gruwel tegen Yolanthe Cabau van Kasbergen neemt af.

Daarom was de grote boze aswolk niet zomaar een wolk, maar een knalroze. De wolk zorgde er immers voor dat ik langer in het bruisende New York kon blijven. Dat is wat verliefdheid met je doet, het positieve in alles zien.

Heimwee en tot over m’n oren verliefd op de mensen, de liedjes, Hollister & Co., de wolkenkrabbers, The Meatpacking District, cupcakes in alle geuren en kleuren, de speciale toon van “You’re welcome”, Frank Sinatra, I Love NYC t-shirts, China Town en nog meer New York spul.

Het voelt onafgemaakt. New York, I’ll miss you until we meet again.

Gestrand zijn gaat niet alleen over rozengeur en maneschijn. Het zit zo dat ik maandag gewoon weer aan het werk moet. Dit meisje heeft zo haar verantwoordelijkheden. En dan nog het allerergste: ik ben genoodzaakt een belangrijke regel te overtreden. Namelijk het recyclen van een outfit. Dit kan toch niet waar zijn? Vreselijk voel ik me eronder. Die strepen heb ik nu wel gezien en die leatherlook broek en legging verscheur ik het liefst.

Waag het niet om het verhaal op te halen dat er in andere landen kinderen zijn zonder kleding, want daar trap ik niet in. Ik heb al de hele week hetzelfde colbertje aan, het komt m’n strot uit. En hoewel ik normaal altijd teveel kleding meeneem ‘voor het geval dat’, besloot ik dat dit keer niet te doen. Ik ga toch maar voor twee dagen, dacht ik zo. Die twee dagen kunnen nog wel eens heel lang gaan duren.

Ik ontvang zelfs een eng telefoontje. “Jamie, ik heb slecht nieuws voor je. De vliegtuigmaatschappij zegt dat het nog wel eens zeven weken kan gaan duren.” Eerst begin ik nog te lachen. Totdat hij me erop wijst dat dat geen pretje is. “Zo fijn is dat niet hoor. Je zit zeven weken zonder kleren en je hebt je verantwoordelijkheden.” Shit. Hij heeft groot gelijk. Dat colbertje en ik kunnen echt niet zeven weken door een deur. Dat kan op een heftige ruzie uitlopen. Misschien zelfs een relatiebreuk. En verblijven in dat prachtige hotel zal ook niet een eeuwigheid duren. Bovendien zal de spaarpot in zeven weken niet lang overleven. Ik zie mezelf al een bijbaantje nemen in een vies restaurant of drummen bij de subway.

Gelukkig is er al een testvliegtuig de lucht in om de lucht boven Nederland te testen. Dat komt wel goed. Tot die tijd hang ik nog wat rond in Soho, breng ik een bezoekje aan Times Square, lees ik de Amerikaanse Vogue in Central Parc, zoek ik de voordeur op van Carrie’s appartement en schuif ik nog wat New Yorkse fashionista’s voor de lens. Ik ben immers nog steeds in de running om Alicia Keys en Lady Gaga rond te zien lopen.

New York? Ik blijf hier nog wel even.

Hieronder natuurlijk weer een filmpje! Over hoe snel dat toch kan gaan, dat Amerikaan worden. (Filmpje niet te zien? Klik hier!)

Jamie vliegt op donderdag 15 april naar New York om de fotoshoot van Benetton bij te wonen. Het hele (korte) tripje houdt ze je op de hoogte van haar bevindingen in The Big Apple. Van 15 april t/m 18 april dus extra columns!

Hoewel ik hier voor Benetton ben, krijg ik een aantal dingen niet uit m’n hoofd. Zoals Forever21, Topshop en Marc Jacobs. En misschien wel die hele verdomde 5th avenue. Ik loop zo weg met New York dat ik ervan ga schelden. Bijna woedend. Een soort van positieve gille de la tourette. Bovendien verandert New York me in een achterdochtig persoon. Als ik over straat loop kijk ik continu of Lady Gaga of Alicia Keys niet achter me loopt. Het zou zomaar kunnen.

Verder werk ik aan mijn Engelse skills. Ik begin zowat in het Engels te denken. Gisteravond raakte ik aan de praat met een fotograaf. Zo een vies type dat op oudere leeftijd ondanks trouwring en zes kinderen altijd in de ban zal blijven van een jong ding. Mooi dacht ik, met die ga ik praten. Aangezien ik niemand ken in de grote appel moest ik toch wat. Ik stelde hem domme vragen als “Is Lost a big hit or is it like, lame?” Inderdaad, ik gooide er een ‘like’ in. Zo Amerikaans voel ik me al. “No, we’re like watching Dexter here?” Ik voeg een vraagteken eraan toe, omdat de Amerikanen nu eenmaal negen van de tien keer hun zin vragend beëindigen. Love it though. Sorry voor mijn overvloed aan Engelse woorden in een Nederlandse column, maar Amerikaan worden heb je niet in de hand.

Dan de shoot. Vreemd genoeg ben ik nog nooit bij een fashion shoot geweest. Het valt me op dat er alleen maar hippe kippen om me heen lopen. Zo hip dat ik me qua stijl net zoals Yolanthe 1.0 voel. Nerdy brillen, echte Balenciaga’s, harembroeken tot aan de knieën, hot pants gecombineerd met een panty, meters hoge Balmain schouders en nog meer modieus spul.

Maar dan gebeurt er weer een bummer. Een Benetton meneer vraagt of hij me mag interviewen. Peace of cake denk ik zo. Niet dus. De vragen gaan diep, mijn Engels raast van 10 naar 2 en mijn bovenlip begint te zweten. Ik zal voortaan milder omgaan met celebs.

Na de shoot volgt een vrije middag. Shoppen geblazen dus, voor zo ver de portemonnee dat toelaat. Is New York klaar voor mijn shop verslaving?

En hieronder natuurlijk weer een filmpje!

Jamie vliegt op donderdag 15 april naar New York om de fotoshoot van Benetton bij te wonen. Het hele (korte) tripje houdt ze je op de hoogte van haar bevindingen in The Big Apple. Van 15 april t/m 18 april dus extra columns!

Met een zware grote tas op zak en een Chanel imitatie handtasje ben ik toch echt alleen op reis. Ik voel me sexy. Dat sexy gevoel slaat alleen al snel over in een verbaasd gevoel. Ik geef mijn boardingpass af en de man leidt me naar een kleine desk met een laptop. Dan begint het kruisverhoor. “Reis je alleen?” “Ja.” “Wie heeft je ticket betaald?” “Benetton.” “Waarom?” “Ik ben redacteur en uitgenodigd om over een fotoshoot te rapporteren.” “Waarover schrijf je dan?” “Over fashion en lifestyle.” “Waarvoor dan?” “Voor mijn eigen site Jamiesblog en voor Grazia. Wilt u een visitekaartje?” “Nee, heb je elektronica bij je?” “Nu?” “Ja.” “Een laptop.” “En in je andere bagage?” “Een stijltang, m’n haar moet ook in New York mooi blijven.” Het onwaarschijnlijke gebeurt: de man lacht. “Wat voor fashion schrijf je?” Zijn er meerdere dan? Vraag ik me af. “Uhm… high fashion?” Weer lacht hij en ik mag eindelijk doorlopen. Ik heb zojuist de nieuwe Matthijs van Nieuwkerk ontdekt.

Na het kruisverhoor zie ik een lesbienne typetje guitig kijken. Ze gaat me fouilleren. Ik ben wel wat gewend, maar deze dame raakt plekken waar ik nog nooit ben aangeraakt. Ze trekt m’n shirt rap omhoog tot ik slechts in een glanslegging sta. Want de colbert moest ook al uit. Bij de borstjes biedt ze haar verontschuldigingen aan. “Sorry.” Ze glijdt langzaam naar beneden en ik vraag me af wat ik possibly kan verbergen in een strakke legging. Het kledingstuk zit zo strak dat je bij wijze van spreken zonder handen kunt fouilleren.

Tegelijkertijd moet ik mijn spullen in een bak leggen. “Heb je een laptop?”, vraagt een man. “Ja.” Hij legt mijn MacBook met het appeltje naar beneden in de bak, wat natuurlijk leidt tot irritatie. Zoiets doe je toch niet? Zeker nog nooit een Apple gehad. “Even omdraaien hoor”, zeg ik. “Hoezo?”, vraagt hij. Dat hij dat niet begrijpt laat doorschemeren hoe laag zijn IQ is. “Omdat de bovenkant dan beschadigt.” “Het is toch hetzelfde? Ik zie het verschil niet.” “Meneer, de onderkant heeft rubberen nopjes, de bovenkant niet.” Nog steeds begrijpt de man het niet. Ik besluit hem gerust te stellen en half zijn zin te geven. “Gewoon voor de zekerheid meneer.” Hij lacht en we zitten eindelijk op een lijn.

Alleen reizen bevalt me prima. Met twee stoelen tot m’n beschikking en Empire State of Mind van Alicia Keys op repeat, verloopt de reis vlekkeloos. Enige minpunt is dat de stewardess zojuist een beker Cola over me heen gooit.

Jamie vliegt op donderdag 15 april naar New York om de fotoshoot van Benetton bij te wonen. Het hele (korte) tripje houdt ze je op de hoogte van haar bevindingen in The Big Apple. Van 15 april t/m 18 april dus extra columns!

Bekijk ook m’n filmpje van mijn aankomst in NYC!